Mud Sweat Trails | 3 september 2016
Door: Rik Merchie
Onverwachts frontstage op 's werelds meest prestigieuze bergrace.
Je bent in Frankrijk. Terrasje, wijntje, ondergaande zon. In het café toont het journaal wat er die dag in de Tour de France gebeurd is. Je raakt in gesprek met een andere toerist, die net als jij van dezelfde Franse ingrediënten geniet. Hij stelt zich voor als een jeugdvriend van geletruidrager Chris Froome. Of je geen zin hebt om de volgende etappe samen met hem vanuit de wagen van Team Sky te beleven? Behalve van je stoel vallen, zeg je dan toch volmondig ja?
Het is vrijdag 26 augustus. Vergeet wielrennen. Ik ben in Chamonix. Een uurtje geleden startte de Ultra Trail du Mont Blanc – UTMB in het trailjargon. Een race die lopers ...
given to fly [Leonie van de Haak] | 2 september 2016
Met de stukjes knakworst nog tussen m'n tanden sta ik op uit de plastic tuinstoel waar ik net dit koningsmaal op zat te eten. Hoewel deze post voelt als een warm bad waar ik het makkelijk nog een paar uur uit kan houden wil ik maar 1 ding, een einde maken aan dit hele, hele lange avontuur. En misschien iets langer slapen dan anderhalf uur, dat klinkt ook best aantrekkelijk. Ik bedank iedereen bij de post en ga al applaudiserend weer op pad, de laatste 22 kilometer tegemoet. Net als alle eerdere kilometers heb ik geen idee wat me te wachten staat, maar al snel blijkt dat het een soort ereronde zal worden langs alle dorpjes die tegen de berghellingen aangeplakt liggen. Het beste nieuws is nog wel dat zeker de helft van deze laatste etappe ove...
given to fly [Leonie van de Haak] | 1 september 2016
Met rode ogen en het snot dat nog uit m'n neus druipt van het huilen word ik bij de post uitgezwaaid door Paulo, die me eerder adviseerde om even te gaan slapen in Penha Garcia. 'Dit is het lastigste deel van de hele wedstrijd' vertelt hij me. 'Ik weet dat je het gaat halen, maar kijk waar je je voeten neerzet. Deze etappe is een stuk technischer en heeft bijna dubbel zoveel hoogtemeters als de rest. Doe voorzichtig.' Ik hoor wat hij zegt maar ben niet meer in staat om de informatie te verwerken tot een uitvoerbaar plan. Elke stap die ik zet accepteer ik zoals 'ie is en ik kan me niet meer druk maken om de volgende. Ik omarm het moment, wetende dat ik elke stap nodig heb om verder te komen. Al snel word ik richting een bos ge...
Binnenstebuiten [Jacolien1965] | 31 augustus 2016 | bergen, Geen categorie
Als ik aan kom lopen om m’n startnummer te halen, zie ik in de rij direct Jonathan staan. Hij draagt een t-shirt met op de rug de tekst: no off days no excuses no mercy In kapitalen uiteraard. Over die eerste … Lees verder →
given to fly [Leonie van de Haak] | 31 augustus 2016
Het is een hele bipolaire verhouding die je ontwikkelt met de dag en de nacht als je zo lang onderweg bent. Terwijl je 's nachts, als je al die koffers op het pad bij elkaar hallucineert, echt zo hard kunt verlangen naar een nieuwe dag met vers zonlicht zo kun je diezelfde nieuwe dag al vrij snel weer vervloeken als blijkt dat het toch best wel warm is en je ineens weer ziet in welke deprimerende omgeving je loopt. Eigenlijk was het op dit punt gewoon allemaal stom. Maar toch is de overgang tussen dag en nacht een fijn moment omdat het je heel even iets te doen geeft: wennen aan de nieuwe omstandigheden. Al duurt de overgang maar een uurtje, het betekent toch weer dat je een paar kilometer verder bent en dat kan net het verschil maken tusse...
given to fly [Leonie van de Haak] | 30 augustus 2016
Als ironie zou bestaan vond het live plaats voor de brandweerkazerne in Idanha-a-Nova waar ik zojuist bijna m'n Waterloo vond: stierenvechten. Het hele dorp was uitgelopen voor het jaarlijkse festijn. Ik nam het waar maar het ging volledig langs me heen. Behalve dan de ironie, die raakte me keihard. Ik voelde me als die arme stier in de voor de gelegenheid opgetrokken arena, met de continue dreiging dat je zometeen ter aarde kan storten. Mijn toreador was weliswaar onzichtbaar, maar ik voelde 'm des te meer. David en ik slalommen door de menigte heen die te veel afgeleid zijn door hun plastic bekers met bier om ons op te merken. We moeten even goed opletten dat we het dorp - dat bestaat uit 3 straten en een plein - aan de goede ka...
given to fly [Leonie van de Haak] | 29 augustus 2016
Alsof ik nieuwe benen en een nieuw hoofd had, zo dartelde ik de slaapzaal uit terug naar het naastgelegen café waar de officiële verzorgingspost was en waar ik weer een culinaire creatie naar binnen werkte. De dingen die je thuis nooit zou eten waren hier een heuse delicatesse en het was gewoon jammer dat je bord leeg was. Ik had zowaar weer een beetje zin in de rest van het avontuur en hing de 6.5 kilo vol goede moed om m'n schouders. Inmiddels was Levi, m'n Amerikaanse vriend, hier ook binnengekomen. Hij had bij de 2e post in Penamacor een uurtje geslapen en was de afgelopen etappe vrij goed doorgekomen. Z'n vrouw en dochtertje waren ook bij deze post. Ze brachten hem soep en cola en vertelden hem hoe trots ze op 'm waren. ...
given to fly [Leonie van de Haak] | 27 augustus 2016
Het was donker, heel donker. En stil. Je kunt stilte daadwerkelijk horen. Omdat je er niet aan gewend bent valt het juist heel erg op. Het geluid van m'n schoenen op de losse stenen verstoorden de serene rust, zo'n 180 keer per minuut. Het viel me een klein beetje tegen hoe lang ik over het stuk tot de eerste verzorgingspost had gedaan maar besloot dit gevoel zo snel mogelijk los te laten en liep langzaam richting een groot meer dat ik alleen kon zien door met m'n headlight op het wateroppervlak te schijnen. Verder was het een zwart vacuum waarin ik liep, met als enige referentiekader die lichtbundel voor m'n voeten die nu gelukkig uitbundig scheen. De paden rondom het meer waren zanderig. Tussen het losse zand lagen (uiteraard) losse stene...
given to fly [Leonie van de Haak] | 26 augustus 2016
Het is woensdag 17 augustus 2016 en ik vertrek samen met een paar andere lopers die geen woord Engels spreken vanuit Lissabon met een klein, rood busje naar de finishplaats van de wedstrijd: Proenca-a-Nova. Al m'n spullen heb ik in 2 koffers gepropt en nog puilen ze uit. Het zijn voornamelijk gelletjes, repen, kleren, schoenen en genoeg batterijen om een vuurtoren een jaar van licht te voorzien. Ik ga er vanuit dat ik het merendeel van bovengenoemde op ga eten of in m'n headlight ga stoppen onderweg en verkneukel me dat ik dan wat ruimte in m'n koffers overhou om ongegeneerd te gaan shoppen nadat dit tochtje erop zit. Maar eerst moet ik het nog maar wel even doen, tweehonderdéénentachtig kilometer lopen door de bloedhitte en over ...
given to fly [Leonie van de Haak] | 25 augustus 2016
Toen ik hoorde van de wedstrijd PT281+ dacht ik in eerste instantie: 'jaaaaaah, dat klinkt als een leuk loopje!' 281 kilometer dwars door het binnenland van Portugal hossen met een rugzak op. Mooi weer gegarandeerd. In m'n enthousiasme las ik voor het gemak even over de 6500 hoogtemeters en de woorden 'mainly offroad' heen. In mijn fantasie was het een lekker warm, lang tochtje door pittoreske Portugese dorpjes waar oude moekes je van heerlijk koel huisgetapt water voorzien en de klinkers van de kronkelige straatjes het heftigste zijn wat je onder je voeten tegenkomt. U snapt, dat beeld komt niet geheel overeen met de realiteit. Maar toch ging ik met heel veel zin richting Portugal, hoogstens een beetje nerveus over het feit dat i...
