given to fly [Leonie van de Haak] | 31 augustus 2016
Het is een hele bipolaire verhouding die je ontwikkelt met de dag en de nacht als je zo lang onderweg bent. Terwijl je 's nachts, als je al die koffers op het pad bij elkaar hallucineert, echt zo hard kunt verlangen naar een nieuwe dag met vers zonlicht zo kun je diezelfde nieuwe dag al vrij snel weer vervloeken als blijkt dat het toch best wel warm is en je ineens weer ziet in welke deprimerende omgeving je loopt. Eigenlijk was het op dit punt gewoon allemaal stom. Maar toch is de overgang tussen dag en nacht een fijn moment omdat het je heel even iets te doen geeft: wennen aan de nieuwe omstandigheden. Al duurt de overgang maar een uurtje, het betekent toch weer dat je een paar kilometer verder bent en dat kan net het verschil maken tusse...
Gertjan Runs | 29 augustus 2016 | Marathons
Op een goede zaterdag loop je op Schiphol, kom je ineens Dolf tegen. Is ie ook nog eens op weg naar Guernsey, net als ik. Tja, en wat doe je dan? Biertje? Ja, lekker. Goed, we stappen de grijze vogel … Continue reading →
given to fly [Leonie van de Haak] | 29 augustus 2016
Alsof ik nieuwe benen en een nieuw hoofd had, zo dartelde ik de slaapzaal uit terug naar het naastgelegen café waar de officiële verzorgingspost was en waar ik weer een culinaire creatie naar binnen werkte. De dingen die je thuis nooit zou eten waren hier een heuse delicatesse en het was gewoon jammer dat je bord leeg was. Ik had zowaar weer een beetje zin in de rest van het avontuur en hing de 6.5 kilo vol goede moed om m'n schouders. Inmiddels was Levi, m'n Amerikaanse vriend, hier ook binnengekomen. Hij had bij de 2e post in Penamacor een uurtje geslapen en was de afgelopen etappe vrij goed doorgekomen. Z'n vrouw en dochtertje waren ook bij deze post. Ze brachten hem soep en cola en vertelden hem hoe trots ze op 'm waren. ...
given to fly [Leonie van de Haak] | 28 augustus 2016
Hoewel m'n drop bags vol zaten met gelletjes in m'n favoriete smaken, Cliff Bars geïmporteerd uit Amerika en genoeg Snelle Jelles om een kleuterklas een hele dag zoet te houden tijdens hun schoolreisje had ik tijdens het lopen m'n strategie om elk uur iets hiervan te eten gewijzigd. Er was bij elke verzorgingspost een arsenaal aan eten te krijgen dat een stuk aantrekkelijker leek dan weer zo'n klef zakje vol suiker dat door de warmte ook nog eens smerig zacht geworden was. De stukjes chocola in m'n Chocolate Chip bars waren inmiddels zelfs vloeibaar. En dus nam ik geheel tegen m'n gewoonte in bij elke post steeds uitgebreid de tijd om een bord fatsoenlijk eten weg te werken, spoelde ik het weg met koude cola en at ik tussen 2 posten do...
lekker weg [Edwin Castelein ] | 28 augustus 2016 | DCURbN
Toen ik mij inschreef verheugde ik mij op een warme zomerse editie van deze race langs het strand. Zolangzamerhand ben ik een ervaringsdeskundige want dit is mijn vierde deelname. Ik spreek af met Jan Fokke en Christian in Castricum aan … Continue reading →
given to fly [Leonie van de Haak] | 27 augustus 2016
Het was donker, heel donker. En stil. Je kunt stilte daadwerkelijk horen. Omdat je er niet aan gewend bent valt het juist heel erg op. Het geluid van m'n schoenen op de losse stenen verstoorden de serene rust, zo'n 180 keer per minuut. Het viel me een klein beetje tegen hoe lang ik over het stuk tot de eerste verzorgingspost had gedaan maar besloot dit gevoel zo snel mogelijk los te laten en liep langzaam richting een groot meer dat ik alleen kon zien door met m'n headlight op het wateroppervlak te schijnen. Verder was het een zwart vacuum waarin ik liep, met als enige referentiekader die lichtbundel voor m'n voeten die nu gelukkig uitbundig scheen. De paden rondom het meer waren zanderig. Tussen het losse zand lagen (uiteraard) losse stene...
given to fly [Leonie van de Haak] | 26 augustus 2016
Het is woensdag 17 augustus 2016 en ik vertrek samen met een paar andere lopers die geen woord Engels spreken vanuit Lissabon met een klein, rood busje naar de finishplaats van de wedstrijd: Proenca-a-Nova. Al m'n spullen heb ik in 2 koffers gepropt en nog puilen ze uit. Het zijn voornamelijk gelletjes, repen, kleren, schoenen en genoeg batterijen om een vuurtoren een jaar van licht te voorzien. Ik ga er vanuit dat ik het merendeel van bovengenoemde op ga eten of in m'n headlight ga stoppen onderweg en verkneukel me dat ik dan wat ruimte in m'n koffers overhou om ongegeneerd te gaan shoppen nadat dit tochtje erop zit. Maar eerst moet ik het nog maar wel even doen, tweehonderdéénentachtig kilometer lopen door de bloedhitte en over ...
given to fly [Leonie van de Haak] | 25 augustus 2016
Toen ik hoorde van de wedstrijd PT281+ dacht ik in eerste instantie: 'jaaaaaah, dat klinkt als een leuk loopje!' 281 kilometer dwars door het binnenland van Portugal hossen met een rugzak op. Mooi weer gegarandeerd. In m'n enthousiasme las ik voor het gemak even over de 6500 hoogtemeters en de woorden 'mainly offroad' heen. In mijn fantasie was het een lekker warm, lang tochtje door pittoreske Portugese dorpjes waar oude moekes je van heerlijk koel huisgetapt water voorzien en de klinkers van de kronkelige straatjes het heftigste zijn wat je onder je voeten tegenkomt. U snapt, dat beeld komt niet geheel overeen met de realiteit. Maar toch ging ik met heel veel zin richting Portugal, hoogstens een beetje nerveus over het feit dat i...
Run Andrea Run | 20 augustus 2016 | Wedstrijd | Airbnb | Trail des Fantomes
De Trailrunweek heeft zijn sporen nagelaten. Wat een gemis! Niet alleen de bergen, het trailrunnen, maar ook de fantastische groep maakten de Trailrunweek tot iets episch. Dus wat doe je om dat gemist te compenseren? Dan ga je met een paar Trailrunweekmaatjes lekker naar Trail des Fantomes!
Het bericht Blij ei met een DQ achter de naam! verscheen eerst op Run Andrea Run.
Mud Sweat Trails | 18 augustus 2016
De comfortzone is de situatie waarbinnen iemand zich veilig en ontspannen voelt, zo legt encyclo.nl het uit. Het woord is hip - en dan vooral het uit die veilige zone komen. Waarom eigenlijk?
Loesje (van de posters) vat het eenvoudig samen: waarom binnen je comfortzone blijven als daarbuiten veel meer te beleven valt?
Wij (Linda en ik) kunnen ons daar prima in vinden, maar wel met de volgende kanttekening: dat het een zelfgekozen discomfortzone is.
Hardlopen is een uitstekende manier om je comfortzone te verlaten. Tempotrainingen, heuvelsessies en lange duurlopen maken je als loper sterker en dat lukt nu eenmaal niet door altijd in je fijne gevoel te blijven hangen. Het is op het moment zelf niet altijd (lees: nooit) lekker,...
